«Η πορεία της αστραπής»

Σαν αστραπή  περνάς και φεύγεις.

Σαν αστραπή φωτίζεις το σκοτάδι.

Έρχεται η ώρα που ξεσπάς,

τα δάκρυα βροχή,

δροσίζουν την άνυδρη τη γη.

Να είσαι αγάπη, έρωτας ή απλώς μια αστραπή;

Σε εξετάζω διεξοδικά 

μα σίγουρα δεν είσαι ό,τι φαίνεσαι...

Είσαι το βέλος που μου τρυπάει την καρδιά.

Είσαι πνοή γεμάτη χρώμα που ελευθερώνει τα σφιγμένα μου πνευμόνια.

Μείνε σε παρακαλώ.

Δώσε μου πνοή,

ανάστησε την μαραμένη μου καρδιά με ένα φιλί.

Ταξίδεψέ με σε θάλασσες γαλάζιες, βουνά ψηλά και κόσμους μακρινούς.

Μόνο μια χάρη κάνε μου.

Σαν έρθει η στιγμή να φύγεις ,

μην κανείς θόρυβο, γιατί θα σπάσω 

μην μου το πεις, θα πληγωθώ.

Μονάχα δώσ’ μου το φιλί που με ανέστησε 

...

Και χαράξου στην ψυχή μου αιώνια.

Μ. Σ., Γ' λυκείου