ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ
Κάποτε μου πήρανε δυο κούκλες.
Δώρο γενεθλίων; Πες το κι έτσι.
Τις είχαν ονομάσει ήδη.
Πριν τις πιάσω στα χέρια μου
Και πολύ πριν προλάβω να εξοικειωθώ μαζί τους.
Τη μια την έλεγαν Κρόσω
Και την άλλη Πήψη.
Περίεργα, ε;
Μου είπαν <<Παίξε!>>.
Και εγώ προσπάθησα, αλήθεια σου λέω.
Μα μονίμως τις ένιωθα σα δυο ξένες που,
Εν μία νυκτί,
Κατέλαβαν χώρο στο δωμάτιό μου.
Ήμουν αχάριστη που δεν τις ήθελα;
<<Τα άλλα παιδιά δεν έχουν
παιχνίδια!>> μου έλεγαν.
Συγχώρα με,
Μα δεν τις ζήτησα.
Με ρωτάς αν τις συνήθισα;
Ναι, σου απαντώ.
Με ρωτάς αν τελικά έγιναν φίλες μου;
Ίσως, κάπου, κάποτε...
