ΘΡΗΝΟΣ

Πλησιάζει το χάραμα,

Απειλητικά.

Εγώ ακόμη ξύπνια.

Έρχεται και φωτίζει ένα ένα τα σπασμένα.

Τα σπασμένα αυτά κομμάτια,

Που ηθελημένα και μη,

Εκείνοι δημιούργησαν.

Όχι, δεν θρηνώ έναν έρωτα μεγάλο,

Ούτε μια δυσβάσταχτη καταστροφή.

Θρηνώ για έναν χαμένο ύπνο.

Και δυο χαμένα όνειρα,

Που με εξαναγκασμό τα πήραν μακριά μου.

Πενθώ για έναν εξαφανισμένο ύπνο.

Δεν ήρθε απόψε να με βρει.

Τα βλέφαρα δεν κλείνουν,

Οι κουρτίνες του μυαλού,

Ορθάνοιχτες ουρλιάζουν με ευγλωττία

Λόγια ακατάπαυστα.

Κι ανάμεσά τους,

<<Ύπνε, μου έλειψε απόψε η αγκαλιά σου...>>.

Αλ3ξάνδρα