25Η ΟΔΥΝΗ

Ήταν γνωστή από παλιά η εμπόλεμη κατάσταση. Κραυγές, τουφεκιές ,ήχοι

που διαβαθμίζονταν σε αξιόποινες και ηχηρές φωνές ή σε «ζητοκραυγές».

Μέσα στην απόλυτη σιγή, στην τρομακτικά αίθρια πραγματικότητα που

χαρακτηρίζονταν από το σκότος και καταστρατηγούσε κάθε επιδίωξη για

συναδέλφωση και ειρηνικές διαπραγματεύσεις ,άκουγες την αίσθηση της

μοναξιάς, αυτή την ανελέητη ματαιοδοξία και την αποτελεσματική ποδηγέτηση.

Άλλωστε, ήξερες, επρόκειτο για την 25η Οδύνη!

Το «κρατίδιο», όμως, συνηθισμένο στα βάσανα και τις φουρτούνες. Ποιος

να περίμενε, όμως, τις τραγικές απώλειες ,το ολοκαύτωμα των ονείρων, την

συρρίκνωση των συναισθημάτων και τελικά την ελεύθερη ζωή; Παγιωμένη και

συνάμα εξελισσόμενη πορεία.

Προσωπικότητες ή φωριαμοί καθησυχασμού; Χαρακτήρες σημαδεμένοι με

πίστη και αφοσίωση στην πατρογονική γη. Πολεμιστές αυτάρκεις,

εξοπλισμένοι με τις ελπίδες της νίκης.

Και έτσι η Ελλάδα στέκεται αντάξια των επιδιώξεων της παρά τα ομιχλώδη έτη

που διήνυσε. Αντιτίθεται στο ρηθέν της σμίξης και βιώνει τις εκατέρωθεν πλευρές

με ψυχική κόπωση και τρόμο στους οφθαλμούς. Άλλωστε, κουράστηκε να

κουβαλά το υπέρογκο φορτίο στα στήθη της, το βάρος του πόνου. Αναζητά

τρόπους διαφυγής, το χρυσό έθνος. Αποβαίνει σθεναρό στους κινδύνους που

εγκυμονούν. Προτάσσει στους στρατιώτες τα δάκρυα της συγκίνησης στο τέλος

των μαχών. Εφοδιάζει τα σωθικά τους με αυτογνωσία και συνάμα προσήλωση.

Έλεγε αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την επίτευξη της νίκης, γι’ αυτή την

εθνική κυριαρχία. Η στιγμή της αναμέτρησης, ένα πεδίο προάγγελος και ένα

καθρέπτισμα των πλησμονών. Όμως δε θα λογαριάσει τις κατάρες από την

αντίπαλη παράταξη, την καταπάτηση των εδαφών και την επιδιωκόμενη σταδιακή

αποκέντρωση από τον κεντρικό στόχο της επικράτησης .

Μα, πλησιάζει η ώρα της γένεσης. Αυτός ο τοκετός των συναισθημάτων με

κορωνίδα την αγανάκτηση και την «αποβολή» των εκπνοών, τροφοδοτημένων με

εφησυχασμούς. Το θαύμα πλησιάζει της έλεγαν…

Και βρισκόμαστε εδώ. Περιτριγυρισμένοι από εθνική περηφάνια. Παρατηρούμε

την 25η οδύνη με αισθήματα κυριαρχίας. Δοξάστηκε το κράτος μας,

αναπτερώθηκε το ηθικό μας, ανταμείφθηκαν οι κόποι μας.

Κωνσταντίνα