‘’ Έρωτας τ’
όνομά σου’’
Ψυχές φθαρμένες στην πάροδο του χρόνου.
Ταλαιπωρημένες, κουρασμένες.
Ανήμπορες να σηκώσουν το βάρος τούτου του σκληρού
κόσμου,
Πόσο μάλλον το δικό σου.
Μα έρχεσαι έτσι κι αλλιώς.
Λένε πως καις τα πάντα γύρω σου.
Στάχτες παντού κι εσύ σιγομουρμουρίζεις:
«Όλα θα πάνε καλά.»
Μα πώς λες κάτι τέτοιο;
Κοίτα γύρω σου τι καταστροφές προκαλείς.
Στις φάλαγγες της καρδιάς μου τριγυρνάς.
Ύπουλη η ύπαρξή σου.
Έρωτας
ονομάζεσαι.
Έτσι σε φωνάζουν, μα κοίτα τι κάνεις.
Λένε πως κάνεις τους ανθρώπους να νιώσουν και
πονούν.
Δε σε αντέχουν..
Λένε πως όσοι σε νιώθουν πνίγονται.
Πεθαίνουν, μα ταυτόχρονα ανασταίνονται.
Στα δίχτυα σου μας μπλέκεις όλους.
Πώς το κάνεις αυτό;
Τα λόγια σου ψεύτικα.
Φτηνά, σαν δικαιολογίες.
Φθαρμένα στο χαρτί,
με μελάνι μαύρο και παχύ.
Έρωτας
τ’ όνομά σου.
Όνομα με νόημα.
Συναίσθημα κρύο, μα ζεστό.
Μη στενοχωριέσαι όμως.
Δεν τους πληγώνεις εσύ,
μονάχα εκείνοι που δε γνωρίζουν τη σημασία σου.
