‘’ΓΡΑΜΜΑ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ’’

Ήτανε κάποτε μια κόρη όμορφη.

Όμορφη Ελληνίδα με κάλλη αρχαίας θεάς.

Κι ήμουν κι εγώ.

Ένας Τούρκος γιος ενός πασά.

Άνθη γεννιόντουσαν στο διάβα της,

μα τα σκότωναν στο δικό μου.

Έπειτα, μου την επήρανε.

Σε υπόγειο σκοτεινό την έκλεισαν.

Ομορφιά που χάθηκες σε αραχνοΰφαντους ιστούς.

Να της πάρουν τη ζωή προτίμησαν,

παρά στα χέρια μου βασίλισσα να τη δουν.

Εφτά χρόνια έψαχνα.

Άφαντη, σαν ήλιος ανάμεσα σε σύννεφα.

Απόστολος Θεού άραγε με βρήκε;

Στο υπόγειο μου είπε θα τη βρεις.

Κι εγώ έτρεξα.

Έτρεξα να τη βρω και να προλάβω.

Την πήρα στο άλογο καβάλα.

Εκείνο το βράδυ ευτύχησα.

Πλέον ήμασταν μαζί.

Μα οι Έλληνες μας βρήκαν.

Και σε δάσος σκοτεινό μας περικύκλωσαν.

Κρεμάλα διέταξαν για εμένα.

Μα εκείνη την ήθελε γι’ αυτήν.

Μεμιάς το σχοινί ετράβηξε

κι ο καταραμένος ο χαλκάς αγκάλιασε το λαιμό της.

Θεέ μου πόσο τον ζήλευα...

Αν σκότωναν εμένα, 

σφαγή σε σπίτια Ελλήνων θα γινόταν.

Κι αυτή το ήξερε.

Εγώ, γιος ενός Τούρκου πασά.

Κι εκείνη όμορφη Ελληνίδα.

Γιατί τόσο μίσος;

Κι όμως, τους μίσησα όλους.

Τούρκους κι Έλληνες που την πήρανε μακριά μου.

Όμορφος άγγελος που γύρισε στον ουρανό.

Μακάρι να μπορούσα ένα γράμμα να της στείλω.

Ένα γράμμα αγάπης για εκείνη στον παράδεισο...

Αλ3ξάνδρα