‘21
Ανεξίτηλα Συναισθήματα
Έξω από
την Ελλάδα η ζωή συνεχίζεται,
ενώ μέσα
σ' αυτή τερματίζεται.
Να
μάχεται κανείς με τον εχθρό
ή να
μένει ασάλευτος στη δίνη της σκλαβιάς;
Και 'κει
που νόμιζα πως απάντηση ποτέ δε θα 'παιρνα,
στο
διάβα μου εφάνηκαν οι Φιλικοί.
Μια
σπίθα απ' αυτούς,
θεόρατη
φωτιά για τον Ελληνισμό.
Σ' ένα
απροσδιόριστο μέλλον χαράσσεται με αίμα,
σαν αυτό
που ως δάκρυ κυλά
από τα
θολωμένα μάτια τους,
η ελπίδα
για ελευθερία.
Γύρω μου
ένα ατέρμονο χάος.
Σφαγές
αποτυπωμένες
στον
λαβύρινθο που αποκαλείται μυαλό.
Συλλογίζομαι,
ω Έλλην,
που
άραγε έγκειται το πέρας των ορίων της ανεκτικότητας;
Ως πότε
υποχείρια του ουτοπικού τους ονείρου θα γινόμαστε εμείς;
Αυτού
του ονείρου
που
ολέθρια κατασπαράζει το είναι μας.
Έφτασε η
ώρα του τέλους.
Αντικρουόμενο
το συναίσθημα με την λογική,
ας
παλέψουν για τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς.
Της
καρδιάς αυτής του μακάβριου πολέμου.
Και
πολεμώντας το σήμερα,
διαμορφώνω
το κάτοπτρο του αύριο.
