Για τη γιορτή της μητέρας...

ΔΕΣΜΟΣ

<<Τρέξε παιδί μου, τρέξε!>>

Μα το οξυγόνο τελειώνει, σου λέω.

<<Πάλεψε παιδί μου, πάλεψε!>>

Μα παντού πονάω, σου λέω.

Συνεχίζεις να με φωνάζεις.

Φοβάσαι μη χαθώ, μη φύγω μακριά σου.

Κι εγώ, λοιπόν, το ίδιο φοβάμαι.

Μη χαθείς, μη φύγεις μακριά μου.

Ατσάλινη αλυσίδα μας αγκαλιάζει.

Δεσμός από ατόφιο χρυσάφι,

Ωστόσο με κράματα σιδήρου στολισμένος.

Αλλά το σίδερο σκουριάζει, το ξέρεις καλά.

Το ένιωσες το σπάσιμο μια φορά στη ζωή σου.

Είναι κερί με άρωμα συναισθηματικής ανάμνησης,

Από εκείνα που δεν σβήνουν

Κι αιώνια το δρόμο σου δείχνουν.

Το δρόμο τον γαλαζοπράσινο.

Αυτόν, που χωρίς εσένα,

Μαύρο κενό θα ήταν η μορφή του.

Σαν καταιγίδα θα δέσποζε η παρουσία του.

Λαχανιασμένη, φτάνω στον τερματισμό.

Κι είσαι εκεί,

Όπως πάντα,

Έτοιμη στα χέρια σου να με κρατήσεις.

Και καθώς θα πέφτω 

Στην πολύτιμή σου αγκαλιά

Και τα βλέμματά μας αντικριστά βρεθούνε,

Ένα πράγμα θα φωνάζω μοναχά,

"Μαμά!".

Αλ3ξάνδρα