ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ

Μου μίλησε η θάλασσα και σώπασε να μην ακουστεί

Στον κόσμο που θα με βγάλει ψεύτη να μην φανεί

Μου άνοιξε το μονοπάτι που την πονά 

Σαν να ήθελε από χρόνια να το κρύψει πιο καλά… 

 

Το μονοπάτι των ψεμάτων που το πνίγουν οι αλήθειες 

Ψυχρές φόνισσες που τον δρόμο βρίσκουν σαν θεριά 

Έρχονται στον ύπνο σου αλύπητα τις νύχτες 

Και τύψεις σε γεμίζουν όλο πιο βαθιά

 

Κι εσύ φοβάσαι νιώθεις να σε πνίγει ένα χέρι 

Ένα χέρι που χάθηκε στου χρόνου τα σχοινιά 

Να σε πηγαίνει πέρα δώθε γύρω από μνήμες 

Κι εσύ να κλαίς  σαν να ήταν η πρώτη σου φορά…

                                           

                                              Μ., Β´ λυκείου

                                          ΓΕΛ Κρύας Βρύσης 

 ΠΟΙΗΣΗ

Για να γράψεις ποίηση

χρειάζεται να καίγεσαι μέσα σου

Να βάζεις φωτιά στα παγόβουνα

Το βλέμμα σου ν’ αρπάζεται

Να διαδίδεται σαν σπίρτο

Ραγδαία 

Οι λέξεις σου να εκπλήσσονται

και να εκπλήσσουν

Μοιραία

                                                                               Αναστασία Μ., Β' λυκείου                                                                                            Γελ Κρύας Βρύσης

 

     Για τη γιορτή της μητέρας...

ΔΕΣΜΟΣ

<<Τρέξε παιδί μου, τρέξε!>>

Μα το οξυγόνο τελειώνει, σου λέω.

<<Πάλεψε παιδί μου, πάλεψε!>>

Μα παντού πονάω, σου λέω.

Συνεχίζεις να με φωνάζεις.

Φοβάσαι μη χαθώ, μη φύγω μακριά σου.

Κι εγώ, λοιπόν, το ίδιο φοβάμαι.

Μη χαθείς, μη φύγεις μακριά μου.

Ατσάλινη αλυσίδα μας αγκαλιάζει.

Δεσμός από ατόφιο χρυσάφι,

Ωστόσο με κράματα σιδήρου στολισμένος.

Αλλά το σίδερο σκουριάζει, το ξέρεις καλά.

Το ένιωσες το σπάσιμο μια φορά στη ζωή σου.

Είναι κερί με άρωμα συναισθηματικής ανάμνησης,

Από εκείνα που δεν σβήνουν

Κι αιώνια το δρόμο σου δείχνουν.

Το δρόμο τον γαλαζοπράσινο.

Αυτόν, που χωρίς εσένα,

Μαύρο κενό θα ήταν η μορφή του.

Σαν καταιγίδα θα δέσποζε η παρουσία του.

Λαχανιασμένη, φτάνω στον τερματισμό.

Κι είσαι εκεί,

Όπως πάντα,

Έτοιμη στα χέρια σου να με κρατήσεις.

Και καθώς θα πέφτω 

Στην πολύτιμή σου αγκαλιά

Και τα βλέμματά μας αντικριστά βρεθούνε,

Ένα πράγμα θα φωνάζω μοναχά,

"Μαμά!".

Αλ3ξάνδρα

                                                                             

 

• Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,  σχέδιο της μαθήτριας της Γ' λυκείου Τζένης Κ.

 ΘΡΗΝΟΣ

Πλησιάζει το χάραμα,

Απειλητικά.

Εγώ ακόμη ξύπνια.

Έρχεται και φωτίζει ένα ένα τα σπασμένα.

Τα σπασμένα αυτά κομμάτια,

Που ηθελημένα και μη,

Εκείνοι δημιούργησαν.

Όχι, δεν θρηνώ έναν έρωτα μεγάλο,

Ούτε μια δυσβάσταχτη καταστροφή.

Θρηνώ για έναν χαμένο ύπνο.

Και δυο χαμένα όνειρα,

Που με εξαναγκασμό τα πήραν μακριά μου.

Πενθώ για έναν εξαφανισμένο ύπνο.

Δεν ήρθε απόψε να με βρει.

Τα βλέφαρα δεν κλείνουν,

Οι κουρτίνες του μυαλού,

Ορθάνοιχτες ουρλιάζουν με ευγλωττία

Λόγια ακατάπαυστα.

Κι ανάμεσά τους,

<<Ύπνε, μου έλειψε απόψε η αγκαλιά σου...>>.

Αλ3ξάνδρα

25Η ΟΔΥΝΗ

Ήταν γνωστή από παλιά η εμπόλεμη κατάσταση. Κραυγές, τουφεκιές ,ήχοι

που διαβαθμίζονταν σε αξιόποινες και ηχηρές φωνές ή σε «ζητοκραυγές».

Μέσα στην απόλυτη σιγή, στην τρομακτικά αίθρια πραγματικότητα που

χαρακτηρίζονταν από το σκότος και καταστρατηγούσε κάθε επιδίωξη για

συναδέλφωση και ειρηνικές διαπραγματεύσεις ,άκουγες την αίσθηση της

μοναξιάς, αυτή την ανελέητη ματαιοδοξία και την αποτελεσματική ποδηγέτηση.

Άλλωστε, ήξερες, επρόκειτο για την 25η Οδύνη!

Το «κρατίδιο», όμως, συνηθισμένο στα βάσανα και τις φουρτούνες. Ποιος

να περίμενε, όμως, τις τραγικές απώλειες ,το ολοκαύτωμα των ονείρων, την

συρρίκνωση των συναισθημάτων και τελικά την ελεύθερη ζωή; Παγιωμένη και

συνάμα εξελισσόμενη πορεία.

Προσωπικότητες ή φωριαμοί καθησυχασμού; Χαρακτήρες σημαδεμένοι με

πίστη και αφοσίωση στην πατρογονική γη. Πολεμιστές αυτάρκεις,

εξοπλισμένοι με τις ελπίδες της νίκης.

Και έτσι η Ελλάδα στέκεται αντάξια των επιδιώξεων της παρά τα ομιχλώδη έτη

που διήνυσε. Αντιτίθεται στο ρηθέν της σμίξης και βιώνει τις εκατέρωθεν πλευρές

με ψυχική κόπωση και τρόμο στους οφθαλμούς. Άλλωστε, κουράστηκε να

κουβαλά το υπέρογκο φορτίο στα στήθη της, το βάρος του πόνου. Αναζητά

τρόπους διαφυγής, το χρυσό έθνος. Αποβαίνει σθεναρό στους κινδύνους που

εγκυμονούν. Προτάσσει στους στρατιώτες τα δάκρυα της συγκίνησης στο τέλος

των μαχών. Εφοδιάζει τα σωθικά τους με αυτογνωσία και συνάμα προσήλωση.

Έλεγε αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την επίτευξη της νίκης, γι’ αυτή την

εθνική κυριαρχία. Η στιγμή της αναμέτρησης, ένα πεδίο προάγγελος και ένα

καθρέπτισμα των πλησμονών. Όμως δε θα λογαριάσει τις κατάρες από την

αντίπαλη παράταξη, την καταπάτηση των εδαφών και την επιδιωκόμενη σταδιακή

αποκέντρωση από τον κεντρικό στόχο της επικράτησης .

Μα, πλησιάζει η ώρα της γένεσης. Αυτός ο τοκετός των συναισθημάτων με

κορωνίδα την αγανάκτηση και την «αποβολή» των εκπνοών, τροφοδοτημένων με

εφησυχασμούς. Το θαύμα πλησιάζει της έλεγαν…

Και βρισκόμαστε εδώ. Περιτριγυρισμένοι από εθνική περηφάνια. Παρατηρούμε

την 25η οδύνη με αισθήματα κυριαρχίας. Δοξάστηκε το κράτος μας,

αναπτερώθηκε το ηθικό μας, ανταμείφθηκαν οι κόποι μας.

Κωνσταντίνα

ΥΠΑΡΞΗ

Ύπαρξη.

Γένους θηλυκού,

Πτώση ονομαστική.

Ενικός αριθμός

Σαν την ανυπαρξία.

Προβληματίζομαι.

Ζω ή είμαι αόρατη;

Ζω ή επιβιώνω;

Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Η απάντηση είναι να ζει.

Γι' αυτό γεννήθηκαμε.

Για να αλλάξουμε τον κόσμο,

Προς το καλύτερο.

Για τη ζωή την περίπλοκη,

Την επώδυνη και συγχρόνως εύθυμη.

Για τη ζωή με τα φόρτε και τα δεινά της

Ανθή Μαβίδου, Γ' λυκείου