ΒΡΟΧΟΠΤΩΣΗ
Έξω βρέχει
Κι είστε μόνοι.
Ο κάθες ένας από εσάς είναι κλειδωμένος
Στο καταφύγιο που ονομάζει μυαλό.
Τον ψάχνεις.
Ο ήχος της βροχής αντηχεί στα αφτιά σου σαν
μουσική.
Οι σταγόνες της κρυστάλλινες,
Σαν την ψυχή σου.
Στάθηκες μπροστά του γυμνή.
Το σώμα σου καλυμμένο,
Μα δεν υπήρχε ίχνος υφάσματος να καλύψει την ψυχή
σου.
Κι αυτός τις ξανά άνοιξε.
Εκείνες τις μπαλωμένες τις πληγές τις άνοιξε ξανά.
Κι εσύ τον άφησες.
Τον άφησες να τις ζωγραφίσει.
Τις έχτισε σαν ψηφιδωτό.
Κομμάτια από τζάμι στόλιζαν την καρδιά σου.
Κι αυτός καμάρωνε για το αριστούργημά του.
Κι εσύ τον θαύμαζες για το έργο του.
Έξω βρέχει,
Κι εσύ χαίρεσαι που είναι μόνος.
