ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Η νύμφη στέκεται πάνω στο βωμό

Και κλαίει γοερά.

Παραμένει ασάλευτη,

Σαν πίνακας του Da Vinci.

 

Τι κακό μπορεί να έκανε

τα μάτια της να κλαίνε;

Ποια αμαρτία, άραγε, βαραίνει

Την μαραζωμένη της ψυχή;

 

<<Είμαστε αδίστακτοι εμείς οι άνθρωποι.>>, της είπα.

Χαρίζουμε πόνο απλόχερα,

Θαρρείς κι είναι Θείο δώρο.

Το ξετυλίγουμε ευλαβικά...

 

Φοβόμαστε να χάσουμε αυτό,

Που με τόση αγάπη μας σκοτώνει.

Τόσες θανατηφόρες ουσίες,

Που καταφύγιο τις ονομάσαμε.

 

Δες με σαν έναν όμορφο άγγελο,

Μα με κομμένα τα φτερά.

Κι εγώ θα σε δω σαν μια πονεμένη νύμφη,

Μα με ολόλευκη καρδιά.

 

Ήρθε καιρός να τους αφήσεις.

Ευχήσου τους καλό ταξίδι.

Κι αφού, έτσι κι αλλιώς, φεύγουν μακριά,

Ας φτάσουν τουλάχιστον ψηλά καθώς μιλάμε.

 

 

Αλ3ξάνδρα