‘’Το άγγιγμα του αέρα’’

 

Παρελθόν

{16/11/2015} Βλέπω βόμβες να σκάνε στο έδαφος, γύρω μου σκόνη και καπνοί. Τα μάτια μου θολά από τα θανατηφόρα αέρια και το σώμα μου πληγωμένο και εξαντλημένο εξαιτίας τους. Ένας στρατιώτης με βλέπει, έρχεται καταπάνω μου. -ΕSMERAY, ΤΡΕΞΕ!... γυρνάω και βλέπω τη μητέρα μου να μου φωνάζει, μα τα πόδια μου μένουν εκεί, κολλημένα στο χώμα. Όταν ξαναγυρίζω προς το μέρος του, βλέπω πως πλέον έχει φτάσει μόνο ένα μέτρο μακριά μου και είναι έτοιμος να με σκοτώσει έχοντας στρέψει την κάνη του όπλου του προς το μέρος μου. Πατάει τη σκανδάλη… Πετάγομαι ξαφνικά από τον ύπνο μου και από τον εφιάλτη τον οποίο έζησα. Τον εφιάλτη που, για την ακρίβεια, ζούσα, μέχρι πριν δυο μέρες που έφυγα από το σπίτι μου. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι αυτός με τον οποίο ήρθα αντιμέτωπη. Το όνομά του είναι «Πόλεμος». Η ύπαρξή του σε αλλοιώνει, σε κομματιάζει και σου τρώει την ψυχή. Τι είναι οι άνθρωποι άραγε; Γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Πάντα αναρωτιόμουν και ρωτούσα τους γονείς μου, μα μου λέγαν «Είσαι μικρή ακόμα. Μην ανακατεύεσαι». Τότε δε συνέχιζα, μα ήθελα, όταν μεγαλώσω να μάθω. Τώρα καταλαβαίνω. Είμαι σε θέση να αντιληφθώ πως όλα γίνονται για το συμφέρον. Πόλεμοι για το κέρδος. Εγκλήματα για το κέρδος. Το κέρδος είναι συμφέρον.

Από τις σκέψεις μου με βγάζει η φωνή ενός ανθρώπου που μου φωνάζει να κατέβω από τη βάρκα. Φοβάμαι! Δεν ξέρω πού είμαστε, τι είναι εδώ. Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί, ούτε τι θέλουν από εμάς. Είμαι μόνη μου, χωρίς γονείς, φίλους και σπίτι. Νιώθω σαν τη μόνη άγνωστη μέσα σε τόσους γνωστούς..

Κατεβαίνω προσεκτικά από τη βάρκα, καθώς τρέμω από το κρύο και από το φόβο. Γύρω μου βρίσκονται πολλοί άνθρωποι που μας βοηθούν να πατήσουμε στη στεριά αρτιμελείς και μας δίνουν κάτι για να σκεπαστούμε, ώστε να μην κρυώνουμε. Κάθομαι κουλουριασμένη με τα πόδια στο στήθος μου και προσπαθώ να με κρατήσω ζεστή. Χωρίς να το θέλω, αρχίζω να κλαίω βουβά, καθώς σκέφτομαι όλα όσα άφησα πίσω μου, παρόλο που πια έχουν μετατραπεί σε στάχτες…

[…]

Η ώρα περνάει βασανιστικά αργά και το μόνο που κάνω είναι να χαζεύω τις διαλυμένες πλέον οικογένειες που είναι αγκαλιασμένες και ψιθυρίζουν λόγια ελπίδας ο ένας στον άλλον. Είμαι μόνη μου και μην έχοντας συνηθίσει τόσα χρόνια στη μοναξιά, μου είναι πολύ δύσκολο… Οι γονείς μου έμειναν πίσω! Οι φίλοι μου το ίδιο! Είμαι η μόνη που πρόλαβε να ανέβει σε βάρκα κι όσο κι αν φώναζα να μη με ανεβάσουν, οι πίσω μου με έσπρωχναν και τους έχασα όλους. Έχω κλάψει πολύ από τότε που πάτησα το πόδι μου πάνω της, αλλά νομίζω πως ήρθε η ώρα να σταματήσω. Το χρωστάω στην οικογένεια μου. Θα φτιάξω τη ζωή μου εδώ, όσο μπορώ, και μετά θα γυρίσω πίσω, για να τους βρω. Θα τους πάρω μαζί μου και θα ζήσουμε εδώ, όλοι μαζί, ευτυχισμένοι!

Απ’ ό, τι άκουσα βρισκόμαστε στην Ελλάδα. Είναι ωραία χώρα και από μικρή ήθελα να την επισκεφτώ. Στη χώρα μου οι γονείς μου είχαν μεγάλο όνομα. Είχαμε πλούτη και ήταν πολύ καλοί άνθρωποι. Ήταν μορφωμένοι και αγαπούσαν τις τέχνες και τους διάφορους πολιτισμούς του κόσμου. Από αυτούς έχω υιοθετήσει πολλές πτυχές του χαρακτήρα μου. Αγαπώ τα γράμματα και μου αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα. Έχω μάθει να μιλώ καλά την αγγλική γλώσσα και έχω γνώσεις για διάφορες χώρες του κόσμου. Οι αγαπημένες μου βέβαια, είναι αυτές της Ευρώπης. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να ταξιδέψω σε κάθε μία από αυτές και να, που τώρα ταξίδεψα σε μία, αλλά όχι με τον τρόπο που επιθυμούσα…

Καθώς είμαι χαμένη στις σκέψεις μου, βλέπω να με πλησιάζει μία κοπέλα, όχι πολύ μεγαλύτερή μου. Νομίζω πως ανήκει σε κάποια οργάνωση ή κάτι τέτοιο. Τη φοβάμαι. Όλους τους φοβάμαι. Μου χαμογελάει και κάθεται δίπλα μου. Προσπαθώ να απομακρυνθώ, μα με το βλέμμα της μου λέει να μην το κάνω. Δε μιλάει καθόλου, μονάχα λέει: «Όλα θα πάνε καλά. Εγώ είμαι εδώ.» κι έπειτα σιωπή. Για κάποιο λόγο την πίστεψα και τα λόγια της ήταν φάρμακο στην άρρωστη ψυχή μου. Πόσο εύχομαι να λέει την αλήθεια…

Παρόν

{01/10/2017} Έχουν περάσει κιόλας περίπου δύο χρόνια από τότε που ήρθα στην Ελλάδα. Ο αέρας έχει κάτι το διαφορετικό. Σε μαγεύει, σε υπνωτίζει και σε καθηλώνει. Είναι έντονο το συναίσθημα που σου προκαλεί και εγώ το ένιωσα από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εδώ. Μαγευτική χώρα η Ελλάδα. Άκουσα τον αέρα να μου μιλάει. Ήταν σα να μου ψιθύριζε «Εδώ ανήκεις...» και μου έδωσε κουράγιο.

Έχω μάθει τη γλώσσα και έχω βρει δουλειά ως σερβιτόρα, ίσα ίσα για να καλύπτω τις απαραίτητες ανάγκες μου. Η Ελευθερία, όπως είναι το όνομά της, μετά από δύο μήνες παραμονής μου στο χώρο διαμονής προσφύγων μαζί με όλους τους άλλους ανθρώπους από την πατρίδα μου, με πήρε στο σπίτι της και μου προσέφερε στέγη, τροφή, ρούχα και ζεστασιά. Περνάω υπέροχα μαζί της και νιώθω ασφάλεια. Ο λόγος που δουλεύω είναι, γιατί δε θέλω σε καμία περίπτωση να εξαρτώμαι οικονομικά από την ίδια και πρέπει κάποια στιγμή να σταθώ στα πόδια μου, ως ώριμη δεκαοχτάχρονη.

Θα ξεκινήσω και τις σπουδές μου σήμερα. Ομολογώ πως στην αρχή δεν ήταν καθόλου εύκολο να μπω στο πανεπιστήμιο, αφού δεν είχα τελειώσει το σχολείο. Όμως, χάρη στην Ελευθερία που είχε κάποιον γνωστό και χάρη στις γνώσεις μου στην ελληνική και σαφώς και στην αγγλική γλώσσα, τα κατάφερα και από σήμερα θα σπουδάζω αγγλική φιλολογία. Το Σεπτέμβριο ήταν η εξεταστική περίοδος και από σήμερα ξεκινάνε τα μαθήματα. Έχω λίγο άγχος είναι η αλήθεια, αλλά είμαι πολύ ενθουσιασμένη. Είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου και για ό, τι έχω καταφέρει να κάνω κι ελπίζω πως είστε κι εσείς.

Όσον αφορά στη σχέση μου με την Ελευθερία, δε θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Έχουμε μαλώσει μόνο μια φορά, πριν αρκετό καιρό, όταν είχα αρχίσει να ψάχνω για δουλειά. Μου έλεγε πως φοβόταν να μην πάθω τίποτα, καθώς δεν είχα ακόμα συνηθίσει τους Έλληνες (μεταξύ μας, ούτε τώρα το έχω κάνει και δεν ξέρω κι αν θα το κάνω ποτέ), αλλά εγώ της έλεγα πως απλά δεν ήταν σωστό και δεν ήθελα να εξαρτώμαι εξολοκλήρου από αυτήν και να της γίνομαι βάρος, κάτι το οποίο μου ξεκαθάρισε από την αρχή πως δεν ισχύει, εφόσον μπορεί να έχει σχέση, αλλά ζει μόνη της. Ακόμα, μου είχε πει πως όταν πάει να συγκατοικήσει με το αγόρι της, το σπίτι θα ήταν δικό μου. Εννοείται πως δε δέχτηκα, αλλά δε σήκωνε κουβέντα. Τι να πεις.. Έτσι είναι η Ελευθερία. Είναι η καλύτερη φίλη που θα μπορούσα να έχω και χωρίς αυτήν, δεν θα είχα καταφέρει τίποτα απ’ όλα αυτά! Είναι αυτή που από την πρώτη μέρα με αγκάλιασε, πίστεψε σε μένα, μου έδωσε ελπίδα και κουράγιο να σηκωθώ και να φανώ αντάξια των προσδοκιών σας, αλλά και με βοήθησε να φτάσω πιο κοντά στην τήρηση της υπόσχεσης μου προς εσάς. Είμαι ευτυχισμένη, και δε θα ζητούσα τίποτα παραπάνω από το Θεό.

Γνώρισα και τι θα πει έρωτας. Ήταν στον πρώτο χρόνο της παραμονής μου στην Ελλάδα, όταν αποφασίσαμε ένα βράδυ να βγούμε παρέα με τους φίλους της Ελευθερίας σε ένα κλαμπ. Θυμάμαι πως ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, μιας και δεν είχα ξαναπάει, και περίμενα πώς και πώς να έρθει αυτή η ώρα. Όταν φτάσαμε, η παρέα της ήταν ήδη εκεί και ήταν 6 άτομα, τέσσερα αγόρια και δύο κορίτσια. Με σύστησε σε όλους και μου γνώρισε και το αγόρι της. Ωστόσο, αυτός που μου έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν ο Νίκος. Ήταν ένας από τους φίλους της και όλο με κοιτούσε και μου χαμογελούσε, χωρίς εγώ να καταλαβαίνω το γιατί. Όντας μία δεκαεφτάχρονη μεγαλωμένη σε μια άλλη χώρα, ναι, ήμουν πολύ αθώα.

Για να μην τα πολυλογώ, γνωριστήκαμε καλύτερα, βγήκαμε αρκετές φορές μόνοι μας και με έκανε να νιώθω, όπως δεν είχα ξανανιώσει… Μετά από λίγο καιρό, μου ζήτησε να γίνω η κοπέλα του. Δεν είχα ιδέα τι θα πει έρωτας, μα εκείνος μου έμαθε. Τον είχα ερωτευθεί, οπότε, όπως ήταν λογικό, δέχτηκα. Έγινε η άγκυρά μου σε στιγμές που χρειαζόμουν μεγαλύτερο στήριγμα. Ήταν εκεί για εμένα και μου έδωσε απλόχερα αγάπη σε μια περίοδο της ζωής μου που την είχα ανάγκη. Διαφορετική είναι η αγάπη της οικογένειας, των φίλων και διαφορετική αυτή του συντρόφου..

Τα πηγαίναμε πολύ καλά κι όλοι χάρηκαν για εμάς, εκτός από την Άννα. Ήταν μία από τις φίλες της Ελευθερίας, κι απ’ ό,τι έμαθα αργότερα από τη φίλη μου, ήθελε τον Νίκο καιρό τώρα, αλλά αυτός ποτέ δεν την είχε δει ερωτικά. Στεναχωρήθηκα γι’ αυτήν, γιατί είναι οδυνηρό η αγάπη σου να μη βρίσκει ανταπόκριση, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι… Έκανε αυτή όμως.

Από κάποια στιγμή και μετά, ο Νίκος άρχισε να φέρεται περίεργα. Δεν μιλούσαμε πολύ, δεν βγαίναμε, μου δημιουργούσε ένα αίσθημα ψυχρότητας, όποτε ήταν δίπλα μου και γενικά ήταν αρκετά απόμακρος. Κάθε φορά που προσπαθούσα να καταλάβω τι γινόταν, πώς ένιωθε, αυτός απλά μου απαντούσε πως όλα ήταν καλά. «Μα πώς είναι όλα καλά; Έχουμε ψυχρανθεί Νίκο. Κρυώνει η ψυχή μου και δεν τη ζεσταίνεις όπως παλιά...» του έλεγα με παράπονο, μα εξακολουθούσε να το αρνείται. Ο καιρός περνούσε και χωρίς να το καταλάβω, μου ζήτησε να χωρίσουμε, νεκρώνοντας την αγάπη που ένιωθα γι’ αυτόν…

 Όπως μαθεύτηκε στη συνέχεια, η Άννα του είχε βάλει λόγια για εμένα λέγοντας πως επειδή δεν είμαι Ελληνίδα, είμαι επικίνδυνη, δεν του ταιριάζω και του χαλάω την εικόνα του. Του έκανε πλύση εγκεφάλου, όπως θα έλεγε κανείς, και με χώρισε, για να είναι μαζί της. Έκλαψα πολύ, δε σας το κρύβω.. Με πλήγωσε και μου συμπεριφέρθηκε με τέτοιο τρόπο όπως δε μου είχαν συμπεριφερθεί ξανά. Τελικά, η ζωή είναι κύκλος και γυρίζει. Αν και είναι απρόβλεπτη, ώρες ώρες είναι τόσο προβλέψιμη. Όλη μου η ιστορία φαίνεται τόσο συνηθισμένη και κοινότυπη σε όσους δεν την έζησαν, και μπορεί όντως να είναι, αλλά… είναι η πραγματικότητα.

Γιατί; Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί έστω και μία φορά στη ζωή μας γιατί συμβαίνει ό, τι συμβαίνει. Πιστεύω πως κανείς, ωστόσο, δεν πήρε απάντηση... Εγώ κατηγορώ τον πόλεμο. Για όλα φταίει αυτό το κτήνος που έχει το θράσος να ονομάζεται πόλεμος. Φταίει αυτός, γιατί νομίζουν πως είμαι επικίνδυνη. Εγώ είμαι επικίνδυνη; Δεν τον έχουν βιώσει, γι’ αυτό δε γνωρίζουν. Απομακρύνουν από κοντά τους το διαφορετικό θεωρώντας πως αυτοί είναι καλύτεροι, γιατί είναι κάτι που δεν το ξέρουν και το φοβούνται. Ρατσιστές. Έτσι ονομάζονται όλοι αυτοί. Εγώ ήμουν αυτή που θέλησε να φύγει από το σπίτι της; Να εγκαταλείψει την οικογένειά της κι όλα όσα είχε; Πείτε μου, γιατί να φταίω για τη ζωή που άλλοι επέλεξαν να έχω; Είμαι απλά ακόμα ένα θύμα στα κακουργήματα, τα εγκλήματα και τα αμαρτήματα τους! Με έκριναν, και συνεχίζουν να το κάνουν, ενώ δε γνωρίζουν τίποτα για τη ζωή μου. Όλοι τους είναι απλά παρατηρητές, όμως ξέρουν να κρίνουν τόσο καλά…

Η αλήθεια είναι, πως δεν κρατάω κακία στον Νίκο. Αν και έσφαλε, τον έχω συγχωρήσει, γιατί μου έμαθε τι είναι ο έρωτας και μου χάρισε όμορφες στιγμές. Έτσι κι αλλιώς, η ζωή συνεχίζεται.. Τίποτα δεν τελείωσε, απλώς επειδή κάποιος που αγαπούσες σε πρόδωσε. Ναι, πονάει πολύ και δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Όμως τίποτα δεν είναι εύκολο έτσι κι αλλιώς..

Έτσι, κατάλαβα πως είμαστε περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι. Άλλοτε νοιαζόμαστε κι άλλοτε όχι. Άλλοτε πονάμε κι άλλοτε προκαλούμε εμείς οι ίδιοι πόνο στους άλλους. Άλλοτε συγχωρούμε κι άλλοτε όχι. Κάνουμε διακρίσεις και γινόμαστε κακοί σε βάρος των άλλων. Ο Θεός κλαίει, γιατί βλέπει τα μεγαλουργήματά του να καταστρέφουν ό,τι έφτιαξε με τόσο κόπο.

Αδικία, η λέξη που εκφράζει τη σημερινή κοινωνία μας. Οι άνθρωποι είναι άδικοι, μα ποιός είπε πως η ζωή είναι δίκαιη; Άδικη η ζωή μαμά… Θα προσπαθήσω να αφήσω το παρελθόν να γυρίσει εκεί που ανήκει και να ξεπεράσω, όσο μπορώ, τον πόλεμο που έζησα. Ξέρω πως είναι δύσκολο, αφού στιγματίζει όποιον τον βιώσει, όμως θα το καταφέρω. Είμαι δυνατή. Αν κάποιος αμφιβάλλει, το μόνο που θα του πω είναι «Δες με!».

Ελπίζω να είστε καλά και να με περιμένετε.. Θα έρθω πίσω για εσάς, σας το υπόσχομαι!

Έβαλα το θαυμαστικό κι, αφού έκλεισα τον υπολογιστή, ετοιμάστηκα, για να πάω στο πανεπιστήμιο. Σήμερα, ένα νέο κεφάλαιο αρχίζει για μένα…

 

• ΚΥΚΛΙΚΉ ΑΝΟΔΟΣ

Προτάσσεται τελικά η μια κατάσταση πίσω απο κάποια που ενδέχεται να πραγματοποιηθεί επερχόμενα .Ζούμε κυκλικά σύμφωνα με τις διαστάσεις της γης όπου τα πάντα κινούνται ενώ τα νιώθουμε σταθερά-όμως;- Άυτος ο φαυλος κύκλος είναι τελικά αιώνιος ή επανειλημμένα στιγμιαίος ;

 

 

 

• ΕΠΙΤΥΧΙΑ
Περίεργο κομμάτι της ζωής μας τελικά. Ποιος
θεωρείται επιτυχής; Ο χαρούμενος ή ο λυπημένος με την κατόρθωση και επίτευξη των στόχων του; Επιτυχημένος σύμφωνα με τις κοινωνικές τάσεις ή με την ατομική του βούληση; Ίσως ζούμε στην εποχή που μια επιτυχία μας καθορίζεται απο τα αυτονόητα συμφέροντα της δόξας παρά της προσωπικής ικανοποίησης. Άρα πορευόμαστε με γνώμονα τις απόψεις και τις αντιδράσεις του συνολου και αφήνουμε τν εαυτό μας εκτεθειμένο και αβοήθητο, εφόσον μια αποτυχία για αυτόν θεωρείται και δική μας. Δε πιστεύω πως στα αλήθεια η ψυχή κάποιου έχει αναπαυθεί και εξαλειφθεί από τον κοινωνικό σχολιασμό του περίγυρου κάτι που εν κατακλείδι μας ορίζει υποχείρια και γαλουχήματα ενός αγνώστου και λανθασμένου κριτηρίου που αποκαλείται αποδοχή στην κοινωνική συμπλοκή.  Θεωρώ πως μάλλον είμαστε αποτυχημένοι -αποτυχημένοι και μηδενικά ανεξάντλητοι στον νου-.

 

 

• ΕΚΤΊΜΗΣΗ
Κάθε στιγμή στην ατομική  βιοπάλη αποσαφηνίζεται με την επίτευξη της ευτυχίας.  Λένε πως η χαρά και η ευεξία προσθέτουν χρόνια και αφήνουν στο τελος της ζωής έναν άνθρωπο ολοκληρωμένο και επιτυχημένο εφόσον κατόρθωσε τα καθήκοντά  για τα οποία βρέθηκε στον κόσμο:Να ζήσει δίχως όρια και να αγαπήσει την γραμμή με την οποία κυλάει η ζωή χωρίς ποτέ να την αναιρεί αλλα να απορρέει από αυτήν ακόμη και αν σε ορισμένα χρονιά ενδέχεται ή μάλλον είναι αυτονόητο ότι θα κοπεί . Το παν είναι να μη λυγίσει, να μη κάνει καμπύλη και το κυριότερο να μη κοπεί η συγκεκριμένη γραμμή  στο κρίσιμο σημείο για το οποίο ο θάνατος δε θα αποτελεί αυταπόδεικτη πράξη αλλά ατομική πρωτοβουλία . Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να μπορούσαν να καταλάβουν την αξία του ζειν και έτσι ίσως να εκτιμούσαν τον λόγο για τον οποίο βρέθηκαν στην Γη αντί  να επιλέξουν να βάλουν τελεία στην τελευταία λέξη των καθηκόντων τους ενώ είναι ικανοί να προσθέσουν ένα κόμμα ή έστω μια ανώ στίξη

Κ.Σ

 

Bloody Moon, Γενικό Λύκειο

 

‘’ Έρωτας τ’ όνομά σου’’

 

Ψυχές φθαρμένες στην πάροδο του χρόνου.

Ταλαιπωρημένες, κουρασμένες.

Ανήμπορες να σηκώσουν το βάρος τούτου του σκληρού κόσμου,

Πόσο μάλλον το δικό σου.    

 

Μα έρχεσαι έτσι κι αλλιώς.

Λένε πως καις τα πάντα γύρω σου.

Στάχτες παντού κι εσύ σιγομουρμουρίζεις:

«Όλα θα πάνε καλά.»

Μα πώς λες κάτι τέτοιο;

Κοίτα γύρω σου τι καταστροφές προκαλείς.

 

Στις φάλαγγες της καρδιάς μου τριγυρνάς.

Ύπουλη η ύπαρξή σου.

Έρωτας ονομάζεσαι.

Έτσι σε φωνάζουν, μα κοίτα τι κάνεις.

Λένε πως κάνεις τους ανθρώπους να νιώσουν και πονούν.

Δε σε αντέχουν..

 

Λένε πως όσοι σε νιώθουν πνίγονται.

Πεθαίνουν, μα ταυτόχρονα ανασταίνονται.

Στα δίχτυα σου μας μπλέκεις όλους.

Πώς το κάνεις αυτό;

 

Τα λόγια σου ψεύτικα.

Φτηνά, σαν δικαιολογίες.

Φθαρμένα στο χαρτί,

με μελάνι μαύρο και παχύ.

 

 

Έρωτας τ’ όνομά σου.

Όνομα με νόημα.

Συναίσθημα κρύο, μα ζεστό.

 

Μη στενοχωριέσαι όμως.

Δεν τους πληγώνεις εσύ,

μονάχα εκείνοι που δε γνωρίζουν τη σημασία σου.

 

 "Όταν οι μαθητές δημιουργούν, γίνονται θαύματα!"

 Αυτό είναι το σύνθημα του παρόντος ιστολογίου, το οποίο έχει ως κύριο στόχο του να προβάλει τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες, τις σκέψεις και τις εκφραστικές δεξιότητες μαθητών λυκείου, μέσα από την τέχνη και τη λογοτεχνική παραγωγή. Οι προβολείς, λοιπόν, στους νέους...