ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Φύτεψα σε γλάστρα τρεις ευχές,                

δύο για τις πατρίδες της καρδιάς,

την άλλη για την πατρίδα της προσμονής.

Έφυγαν πουλιά, ταξίδεψαν σαν όνειρα στα χέρια μου,

μα δεν είναι πια αδειανά.

Κρατούν της ζωής σου το νήμα.

Μια κλωστίτσα αρχή και ένα κόκκινο πορφυρό στη μνήμη.

Μου έδωσες τη δύναμη να μπορώ και τον λόγο να θέλω.

Πύλη ανοιχτή ο νους μου για να ξεδιψάσει της ψυχής τα δύσκολα

Και μια φαντασία που προσδοκά το ανέφικτο…

Έτσι, απλά περπάτησες δίπλα μου.

Μου χάρισες καλημέρες μέσα από μια θλίψη που μόνο εσύ μπορείς να διαβάσεις.

Μου έδειξες με νοήματα της ανάγκης το δρόμο

και με έκανες να βουτήξω σε άγνωστα νερά,

στα νερά που ανήκουν στον θεό Έρωτα.

Κι ας έχω χάσει ουρανούς και ταξιδέματα.

Σήμερα πότισα την ευχή της πατρίδας της προσμονής

Και επιβιβάστηκα βιαστικά στο κόκκινο καράβι

με προορισμό την πατρίδα της καρδιάς.

Εκεί θα βρίσκομαι…

Όταν θελήσεις να ζεστάνεις τα χέρια σου ,

όταν θελήσεις να σβήσεις τα λάθη του παρελθόντος,

όταν θελήσεις να ζωγραφίσεις πρόσωπα και αναμνήσεις.

Θα με βρεις στο κόκκινο καράβι στην πατρίδα της καρδιάς.

Εκεί θα βρίσκομαι,

Να σου γνέφω πως όλα είναι δρόμος.

Μπορεί να είναι δύσβατος, αλλά

Μην διστάσεις. Προχώρα.

Και αν κουραστείς,

στον ουρανό σου, σύννεφο θα είμαι να δροσιστείς

και χαμόγελο στον ύπνο σου να σε ανακουφίσει.

Αερικό εσύ και εγώ μαγεία που σε συνοδεύει.

 

 

Δημήτρης, Γ’ λυκείου