• Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,  σχέδιο της μαθήτριας της Γ' λυκείου Τζένης Κ.

 ΘΡΗΝΟΣ

Πλησιάζει το χάραμα,

Απειλητικά.

Εγώ ακόμη ξύπνια.

Έρχεται και φωτίζει ένα ένα τα σπασμένα.

Τα σπασμένα αυτά κομμάτια,

Που ηθελημένα και μη,

Εκείνοι δημιούργησαν.

Όχι, δεν θρηνώ έναν έρωτα μεγάλο,

Ούτε μια δυσβάσταχτη καταστροφή.

Θρηνώ για έναν χαμένο ύπνο.

Και δυο χαμένα όνειρα,

Που με εξαναγκασμό τα πήραν μακριά μου.

Πενθώ για έναν εξαφανισμένο ύπνο.

Δεν ήρθε απόψε να με βρει.

Τα βλέφαρα δεν κλείνουν,

Οι κουρτίνες του μυαλού,

Ορθάνοιχτες ουρλιάζουν με ευγλωττία

Λόγια ακατάπαυστα.

Κι ανάμεσά τους,

<<Ύπνε, μου έλειψε απόψε η αγκαλιά σου...>>.

Αλ3ξάνδρα

25Η ΟΔΥΝΗ

Ήταν γνωστή από παλιά η εμπόλεμη κατάσταση. Κραυγές, τουφεκιές ,ήχοι

που διαβαθμίζονταν σε αξιόποινες και ηχηρές φωνές ή σε «ζητοκραυγές».

Μέσα στην απόλυτη σιγή, στην τρομακτικά αίθρια πραγματικότητα που

χαρακτηρίζονταν από το σκότος και καταστρατηγούσε κάθε επιδίωξη για

συναδέλφωση και ειρηνικές διαπραγματεύσεις ,άκουγες την αίσθηση της

μοναξιάς, αυτή την ανελέητη ματαιοδοξία και την αποτελεσματική ποδηγέτηση.

Άλλωστε, ήξερες, επρόκειτο για την 25η Οδύνη!

Το «κρατίδιο», όμως, συνηθισμένο στα βάσανα και τις φουρτούνες. Ποιος

να περίμενε, όμως, τις τραγικές απώλειες ,το ολοκαύτωμα των ονείρων, την

συρρίκνωση των συναισθημάτων και τελικά την ελεύθερη ζωή; Παγιωμένη και

συνάμα εξελισσόμενη πορεία.

Προσωπικότητες ή φωριαμοί καθησυχασμού; Χαρακτήρες σημαδεμένοι με

πίστη και αφοσίωση στην πατρογονική γη. Πολεμιστές αυτάρκεις,

εξοπλισμένοι με τις ελπίδες της νίκης.

Και έτσι η Ελλάδα στέκεται αντάξια των επιδιώξεων της παρά τα ομιχλώδη έτη

που διήνυσε. Αντιτίθεται στο ρηθέν της σμίξης και βιώνει τις εκατέρωθεν πλευρές

με ψυχική κόπωση και τρόμο στους οφθαλμούς. Άλλωστε, κουράστηκε να

κουβαλά το υπέρογκο φορτίο στα στήθη της, το βάρος του πόνου. Αναζητά

τρόπους διαφυγής, το χρυσό έθνος. Αποβαίνει σθεναρό στους κινδύνους που

εγκυμονούν. Προτάσσει στους στρατιώτες τα δάκρυα της συγκίνησης στο τέλος

των μαχών. Εφοδιάζει τα σωθικά τους με αυτογνωσία και συνάμα προσήλωση.

Έλεγε αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την επίτευξη της νίκης, γι’ αυτή την

εθνική κυριαρχία. Η στιγμή της αναμέτρησης, ένα πεδίο προάγγελος και ένα

καθρέπτισμα των πλησμονών. Όμως δε θα λογαριάσει τις κατάρες από την

αντίπαλη παράταξη, την καταπάτηση των εδαφών και την επιδιωκόμενη σταδιακή

αποκέντρωση από τον κεντρικό στόχο της επικράτησης .

Μα, πλησιάζει η ώρα της γένεσης. Αυτός ο τοκετός των συναισθημάτων με

κορωνίδα την αγανάκτηση και την «αποβολή» των εκπνοών, τροφοδοτημένων με

εφησυχασμούς. Το θαύμα πλησιάζει της έλεγαν…

Και βρισκόμαστε εδώ. Περιτριγυρισμένοι από εθνική περηφάνια. Παρατηρούμε

την 25η οδύνη με αισθήματα κυριαρχίας. Δοξάστηκε το κράτος μας,

αναπτερώθηκε το ηθικό μας, ανταμείφθηκαν οι κόποι μας.

Κωνσταντίνα

ΥΠΑΡΞΗ

Ύπαρξη.

Γένους θηλυκού,

Πτώση ονομαστική.

Ενικός αριθμός

Σαν την ανυπαρξία.

Προβληματίζομαι.

Ζω ή είμαι αόρατη;

Ζω ή επιβιώνω;

Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Η απάντηση είναι να ζει.

Γι' αυτό γεννήθηκαμε.

Για να αλλάξουμε τον κόσμο,

Προς το καλύτερο.

Για τη ζωή την περίπλοκη,

Την επώδυνη και συγχρόνως εύθυμη.

Για τη ζωή με τα φόρτε και τα δεινά της

Ανθή Μαβίδου, Γ' λυκείου

 

‘21 Ανεξίτηλα Συναισθήματα

Έξω από την Ελλάδα η ζωή συνεχίζεται,

ενώ μέσα σ' αυτή τερματίζεται.

Να μάχεται κανείς με τον εχθρό

ή να μένει ασάλευτος στη δίνη της σκλαβιάς;

Και 'κει που νόμιζα πως απάντηση ποτέ δε θα 'παιρνα,

στο διάβα μου εφάνηκαν οι Φιλικοί.

Μια σπίθα απ' αυτούς,

θεόρατη φωτιά για τον Ελληνισμό.

Σ' ένα απροσδιόριστο μέλλον χαράσσεται με αίμα,

σαν αυτό που ως δάκρυ κυλά

από τα θολωμένα μάτια τους,

η ελπίδα για ελευθερία.

Γύρω μου ένα ατέρμονο χάος.

Σφαγές αποτυπωμένες

στον λαβύρινθο που αποκαλείται μυαλό.

Συλλογίζομαι, ω Έλλην,

που άραγε έγκειται το πέρας των ορίων της ανεκτικότητας;

Ως πότε υποχείρια του ουτοπικού τους ονείρου θα γινόμαστε εμείς;

Αυτού του ονείρου

που ολέθρια κατασπαράζει το είναι μας.

Έφτασε η ώρα του τέλους.

Αντικρουόμενο το συναίσθημα με την λογική,

ας παλέψουν για τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς.

Της καρδιάς αυτής του μακάβριου πολέμου.

Και πολεμώντας το σήμερα,

διαμορφώνω το κάτοπτρο του αύριο.

 

 

 

 

Ανεξέλεγκτη Πυξίδα

 

 

•    Μαντώ Μαυρογένους, σχέδιο της μαθήτριας Γ’ Λυκείου Τζένης, στα πλαίσια του εορτασμού των διακοσίων χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821

 Θέατρο 

Ελλάδα, 2021

Μία χώρα που φλέγεται 

Πανδημία, κακοποίηση, βία, ρατσισμός

Κιτρινισμός της ενημέρωσης 

Αλήθεια, πόσο κόπο χρειάζεται για να ισοπεδώσουμε όλα τα ιδανικά μας;

Πόσο κόπο χρειάζεται για να ισοπεδώσουμε το θεσμό της δημοκρατίας;

Ελευθερίες που περιορίζονται

από έναν δημοσιογράφο

από έναν εθνικιστή

από έναν βιαστή 

από έναν δολοφόνο

Μήπως ήρθε ο καιρός οι νέοι - η νέα γενιά - να βοηθήσουμε τη χώρα μας να αναστηλωθεί;

Πριν δύο αιώνες διασώθηκε ο ελληνισμός 

Εμείς ανεπηρέαστοι τον ταλανίζουμε

Έχουμε αποδείξει ότι ο διχασμός είναι γένους ελληνικού

Ο εμφύλιος πόλεμος, ο εθνικός διχασμός 

σε μια χώρα που διακρίνεται για τη δυστυχία, που επικρατεί η βία 

Που επιτρέπει τη νομιμοποίηση του δικαίου των ισχυρών, να μας εξουσιάζουν 

Όχι φίλε Έλληνα, αυτό δεν είναι η Ελλάδα

που πάλεψε για την ελευθερία της

που πάλεψε για τα ιδανικά της

Ο σεβασμός προϋποθέτει τον αυτοσεβασμό

Και η εξέλιξη... Ποια εξέλιξη;

Έχει χαθεί πια ο όρος αυτός για την Ελλάδα 

Παύλος Παπουλίδης

 

Ελεύθερη Μητέρα

Τετρακόσια χρόνια Έλληνες ,

Τετρακόσια χρόνια δούλοι ,

για να ρθει η ηρωική στιγμή 

αυτήν του ‘21.

Να πάρει ο Διάκος το σπαθί 

Και ο Κολοκοτρώνης,

να πάρουμε την Ρούμελη 

και την Ελλάδα όλη .

Σαν ύψωσε τ’ ανάστημα 

Ρωμιός με Ρωμιοσύνη ,

Όλη η Ελλάδα χάρηκε 

Και γλύτωσε απ’ τον Χάρο .

Πέρασαν χρόνια και καιροί 

Δύσκολα μέχρι τώρα.

Μα η Μητέρα μπόρεσε,

Έσωσε τα παιδιά της.

Σήμερα χρόνια θύμησης 

Ειν’ του ‘21.

Διακόσια χρόνια πέρασαν!

Διακόσια χρόνια λευτεριάς φωνάζουν τα παιδιά μας!

Διακόσια χρόνια λευτεριάς,

Είναι τα τιμημένα !

                                                                                 Μαρία, Γ’ Λυκείου

 

ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ

Κάποτε μου πήρανε δυο κούκλες.

Δώρο γενεθλίων; Πες το κι έτσι.

Τις είχαν ονομάσει ήδη.

Πριν τις πιάσω στα χέρια μου

Και πολύ πριν προλάβω να εξοικειωθώ μαζί τους.

Τη μια την έλεγαν Κρόσω

Και την άλλη Πήψη.

Περίεργα, ε;

Μου είπαν <<Παίξε!>>.

Και εγώ προσπάθησα, αλήθεια σου λέω.

Μα μονίμως τις ένιωθα σα δυο ξένες που,

Εν μία νυκτί,  

Κατέλαβαν χώρο στο δωμάτιό μου.

Ήμουν αχάριστη που δεν τις ήθελα;

<<Τα άλλα παιδιά δεν έχουν παιχνίδια!>> μου έλεγαν.

Συγχώρα με,

Μα δεν τις ζήτησα.

Με ρωτάς αν τις συνήθισα;

Ναι, σου απαντώ.

Με ρωτάς αν τελικά έγιναν φίλες μου;

Ίσως, κάπου, κάποτε...

       Αλ3ξάνδρα