ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Είναι ειρωνεία, φίλε μου.

Ν’ αγαπάς αυτό που σε σκοτώνει.

Κι ας σου το ‘χουν πει πολλοί,

Εσύ εθελοτυφλείς.

 

Τον ουρανό, πρόσεχε τον.

Γιατί είναι απέραντος.

Μια δίνη εθιστική.

Και γιατί κι αυτός σκοτώνει.

 

Στην πλάνη του αν πέσεις,

Το φεγγάρι αν αφήσεις να σε υπνωτίσει,

Θα σε τραβήξει στο κενό.

Τότε ποιον θα φωνάξεις να σε τραβήξει έξω;

 

Βγαίνω στο μπαλκόνι

Και λούζομαι.

Τα αστέρια βρέχουν με τη λάμψη τους

 τα λυτά μου μαλλιά.

 

Στέκομαι αμίλητη κι ασάλευτη.

Αφουγκράζομαι τους ήχους.

Ακούω όλα αυτά που κανείς δεν τολμά να πει.

Τη μέρα, όμως.

 

Γιατί τη νύχτα την πλανεύτρα,

Ακούγονται όλα!

Ποικίλες ιστορίες κι διαφορετικές,

Απ’ όλου του κόσμου τις γωνιές.

 

Απέραντος ο ουρανός.

Μα να τον προσέχεις, φίλε μου.

Νιώθω την αγάπη του,

Καθώς με πνίγει το κενό του φεγγαριού.

 

Αλ3ξάνδρα

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ

Το άγγιγμα σου δε το νιώθω.

Δε με αγκαλιάζεις πια.

Περιμένω η μορφή σου,

Έστω και θολή

Να αντικατοπτριστεί σε ‘κείνες τις αναμνήσεις.

Σε περιμένω σ’ ένα σύννεφο ονείρου

Κι ας μην έρχεσαι.

Ίσως είσαι απογοητευμένη,

Διότι ναι, εγώ το προκάλεσα αυτό σε ‘μένα.

Με πόνεσα, αγαπημένη μου,

Ώστε να θάψω τον πόνο.

Ώστε να ξεχάσω κάθε τι άσχημο.

Ίσως τα έχω καταφέρει πλέον,

Αλλά η ζημιά είναι μόνιμη.

Ανθεκτική καρφίτσα,

Φτιαγμένη από κόκκινα ρουμπίνια,

Περίτεχνα κοσμεί το λευκό μου παλτό.

Μελαχρινός άγγελος, αγαπημένη μου.

Αν τα βλέμματά μας, αντικριστά, δεν βρεθούν ποτέ ξανά,

Να σκέφτεσαι πως αέναα παλεύουμε!

  

ΠΕΛΑΓΟΣ

 Έξις

Ένα γράμμα σε μετενσαρκώνει

Σε μετατρέπει σε κάτι αλλότροπο 

Αβελτηρία για την κοινωνία

Η έξις όμως δεν σπάει το κατεστημένο

Σε έχει ορίσει άθυρμα 

στον κόλαφο των επιλογών σου

Το αποδέχεσαι

Η μόνη σου επιλογή στην ρουλέτα του θανάτου

Επιβιώνεις μέσα στην καθημερινή αποσάθρωση των αξιών σου 

Η έλλογη κρίση απουσιάζει 

Σε μια άπραγη κοινωνία - χάος 

Παύλος, Γ' λυκείου

 Αυτό το βράδυ

 Σωπαίνουν τα στόματα, μιλάνε τα μάτια και με μια αγκαλιά
 «σαγαπώ» μου λέει,

 «και εγώ» του λέω...
 δεν είναι έρωτας είναι φωτιά, 

 είναι μια πυρκαγιά που δεν θα σβήσει μέχρι να παψει να υπάρχει αυτή η καρδιά, 

 μέχρι να τελειώσει το νερό της θάλασσας,

 μέχρι την ημερα που δεν θα ανατέλλει ο ήλιος...

 Καίγομαι για χάρη του, 

 πεθαίνω για πάρτη του...

Α., Β' λυκείου

 

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Η νύμφη στέκεται πάνω στο βωμό

Και κλαίει γοερά.

Παραμένει ασάλευτη,

Σαν πίνακας του Da Vinci.

 

Τι κακό μπορεί να έκανε

τα μάτια της να κλαίνε;

Ποια αμαρτία, άραγε, βαραίνει

Την μαραζωμένη της ψυχή;

 

<<Είμαστε αδίστακτοι εμείς οι άνθρωποι.>>, της είπα.

Χαρίζουμε πόνο απλόχερα,

Θαρρείς κι είναι Θείο δώρο.

Το ξετυλίγουμε ευλαβικά...

 

Φοβόμαστε να χάσουμε αυτό,

Που με τόση αγάπη μας σκοτώνει.

Τόσες θανατηφόρες ουσίες,

Που καταφύγιο τις ονομάσαμε.

 

Δες με σαν έναν όμορφο άγγελο,

Μα με κομμένα τα φτερά.

Κι εγώ θα σε δω σαν μια πονεμένη νύμφη,

Μα με ολόλευκη καρδιά.

 

Ήρθε καιρός να τους αφήσεις.

Ευχήσου τους καλό ταξίδι.

Κι αφού, έτσι κι αλλιώς, φεύγουν μακριά,

Ας φτάσουν τουλάχιστον ψηλά καθώς μιλάμε.

 

 

Αλ3ξάνδρα

 

 

 

 

 

 

 

 

ΒΡΟΧΟΠΤΩΣΗ

 

Έξω βρέχει

Κι είστε μόνοι.

Ο κάθες ένας από εσάς είναι κλειδωμένος

Στο καταφύγιο που ονομάζει μυαλό.

Τον ψάχνεις.

Ο ήχος της βροχής αντηχεί στα αφτιά σου σαν μουσική.

Οι σταγόνες της κρυστάλλινες,

Σαν την ψυχή σου.

Στάθηκες μπροστά του γυμνή.

Το σώμα σου καλυμμένο,

Μα δεν υπήρχε ίχνος υφάσματος να καλύψει την ψυχή σου.

Κι αυτός τις ξανά άνοιξε.

Εκείνες τις μπαλωμένες τις πληγές τις άνοιξε ξανά.

Κι εσύ τον άφησες.

Τον άφησες να τις ζωγραφίσει.

Τις έχτισε σαν ψηφιδωτό.

Κομμάτια από τζάμι στόλιζαν την καρδιά σου.

Κι αυτός καμάρωνε για το αριστούργημά του.

Κι εσύ τον θαύμαζες για το έργο του.

Έξω βρέχει,

Κι εσύ χαίρεσαι που είναι μόνος.

 

 

 

Αλ3ξάνδρα

 

 

 

 Αχχίλειος πτέρνα 

Είσαι μια ατέρμονη ευθεία που παραλληλίζεται με το έλεος του χάους

Άνιση μάχη να καλύπτεις το κενό ως ρέκτης της ζωής σου 

πύρρειος νίκη πίσω από ένα σαρδόνιο χαμόγελο

Σε ψέγω για την σιωπή σου

Μόνος σου επέλεξες να γίνεις εξιλαστήριο θύμα της υποτέλειας σου 

Έχεις χαθεί αλλά θα βρείς τον δρόμο σου

Παύλος Παπουλίδης 

 Φάντασμα

Γρήγορα περνούν τα χρόνια.

Μήνες, εβδομάδες, μέρες.

Ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα.

Ο κόσμος γύρω μας τρέχει με μεγάλη ταχύτητα.

Κι εσύ τι κάνεις;

Εσύ απλά κοιτάζεις το κενό,

Καθώς βλέπεις τα πάντα γύρω σου να φεύγουν.

Όλοι φεύγουν.

Εσύ όμως παραμένεις στάσιμος.

Το ποτάμι παίρνει μαζί του τα χρόνια.

Τι γίνεται όμως με τα λάθη μας;

Τα κουβαλάει κι αυτά μαζί του,

Βουβοί συνοδοιπόροι στο ταξίδι του.

Κι αναρωτιέμαι λοιπόν.

Θέλεις μετά από χρόνια να θυμάσαι μόνο τα λάθη σου;

Μετά από χρόνια εύχεσαι να κοιτάς τον εαυτό σου κατάματα,

Νιώθοντας περήφανος!

Θέλεις να είσαι περήφανος για τα λάθη σου

Και να τα κάνεις όμορφες καρφίτσες,

Στο παλτό των αιώνων.

Ποιοι είμαστε τελικά;

Δεν γνωρίζουμε, μα θα μάθουμε.

Θέλεις το φάντασμα του παρελθόντος να σε στοιχειώνει;

Το φάντασμα της απογοήτευσης και των δακρύων το θέλεις μακριά σου!

Γρήγορα περνούν οι εποχές.

Τα λάθη μας μανδύας που μας φυλάνε απ’ την βροχή.

Αλ3ξάνδρα

 Βουβή Θάλασσα 

Η ζωή μας μια βουβή θάλασσα.

Μια βουβή παραλία.

Κοχύλια και βότσαλα παντού.

Κίνδυνος να κοπείς και να αιμορραγήσεις.

Και νομίζεις θα σ’ ακούσουν;

Ποιος θα σ’ ακούσει;

Πιόνια της ουτοπίας γίναμε όλοι.

Μαχητές μιας ψεύτικης πραγματικότητας.

Το νιώθεις άραγε;

Ένιωσες ποτέ σου γεμάτος;

Ένιωσες να σου ξεριζώνουν την ευτυχία από το στήθος;

Τυχεροί οι υποτιθέμενοι άρχοντες.

Στηριγμένοι σε μια ζωή του δήθεν,

Ξέρουν να επιβιώνουν.

Πιόνια της υποκρισίας.

Βότσαλα της παραλίας που ξέρουν μόνο να κόβουν.

Κόβεις και μαχαιρώνεις κι ευτυχείς.

Πιόνια της θλίψης σ’ έναν κόσμο μ’ όνειρα θλιμμένα.

Η ζωή μας μια βουβή θάλασσα. 

Αλ3ξάνδρα

 ΑΝΑΓΚΗ

Σε κάνανε να σκέφτεσαι πολύ.

Να σκέφτεσαι πολύ πριν γράψεις,

Και δεν θα ‘πρεπε!

Που ΄ναι τώρα λοιπόν;

Που είναι όλοι όσοι τ’ αποφάσισαν αυτό;

Δεν σε ρώτησαν,

Μα και ποιον άλλο ρώτησαν;

Δεν είναι διαφυγή,

Δεν είναι οφθαλμαπάτη.

Είναι ανάγκη

Κι είναι εσύ.

Είναι το είναι σου γραμμένο σε χαρτιά.

Πολλά χαρτιά.

Και ταυτόχρονα μπερδεμένα.

Μα δεν σε νοιάζει.

Είναι ανάγκη, σ’ ακούς;

Η δική σου.

Όχι η δική τους.

Και συνεχίζεις να γράφεις αγόγγυστα...

Αλεξάνδρα Μ.

 Αντανακλαστικές κινήσεις

Αντανακλαστικές κινήσεις σ έναν κόσμο

απρόβλεπτο, ατέρμονο και συνάμα αστείρευτο

όπου πάντα καραδοκεί μια φοβία. Σ' έναν

κόσμο επικίνδυνο, τρομακτικό που

αντικατοπτρίζει τις επιθυμίες μας και τα άπιαστα

όνειρα με την ελπίδα της επιδίωξης.

 Δεν ξέρω τελικά τι αξίζει... Καταλήγω στο ότι οι

στιγμές αξίζουν και πιο συγκεκριμένα το μοτίβο

στιγμών που συνθέτουν μια

μεγαλύτερη ανάμνηση , διαχρονική και όμορφη...

αξίζουν τα γέλια ή μαλλον τα ξεκαρδίσματα και η

ευγνωμοσύνη που νιώθεις για το ότι μπορείς να

στέκεσαι υγιής και αντάξιος στην τροχοπέδη της

ζωής.

Σημάδια, χρώματα, αλλαγές όλα αυτά που

συνθέτουν την σύσταση ενός ανθρώπου ο οποίος

αργά ή γρήγορα καταλήγει χωρίς την υπέρβασή

του σ' έναν καινούριο «κόσμο», σ' ένα ανώτερο

κομμάτι του ηλικιακού του βάθρου. Μερικές

φορές τελικά δεν ελέγχεται η ζωή ακόμη κι αν η

φράση "Ζήσε" έχει τελικά αποκτήσει έναν τέρμα

κοινότοπο τίτλο με τον οποίο διευκρινίζεται ο

λανθασμένος "έλεγχος" των γεγονότων και των

περιστάσεων, των καταστάσεων και των

συγκυριών που συνδράμουν στην συντέλεση της

ζωής μας.

Κ., Γ' λυκείου

Γιατί Άνθρωπε; 

Άνθρωπε, εσύ που ελπίζεις την αποπεράτωση του μέλλοντος

Ζώντας την απροσδιόριστη μορφή

που οι στοχεύσεις σου όρισαν

Εσύ, που μεθάς με το οξυγόνο της παράνοιας 

Ζείς προσμένοντας ένα κέλευσμα αγάπης μέσα από την ιδιοτέλεια των πράξεων σου 

Επιζητείς ένα πέρασμα 

να ταξιδεύεις στον χρόνο 

Το σύμπαν που διαστέλλεται

και καταρρέει πάλι 

Και αν η ζωή είναι όντως μια αέναη επανάληψη; 

Γιατί άνθρωπε;

Παύλος Γ' λυκείου

 « Εφιάλτης της ψυχής»

Σκέψεις.

Σκέψεις έντονες ,βαθιές και ανήσυχες 

Σαν εφιάλτες εμφανίζονται από το παρελθόν 

Κάθε βράδυ σαν θεριά 

τρυπώνουν στην καρδιά μας.

Κάθε βράδυ κουβαλάνε μια ανάμνηση ,

ένα συναίσθημα βαρύ ,

που τρώει τα σώθηκα μας 

Η ψυχή, 

παλεύει μαζί τους 

Είναι ανεπιθύμητοι επισκέπτες .

Μα τα όπλα τους είναι ισχυρά ,

και η ψυχή αδύναμη 

Την ημέρα εγκαταλείπουν .

Φοβούνται τον ήλιο .

Φοβούνται την χαρά .

Φοβούνται τον ζωντανό άνθρωπο !

Μ.

 

Τζένη, Γ' λυκείου

 

Τα μάτια μου απ' τα μάτια σου

 

 

Μάντεψε...

Μάντεψε το χρώμα του ουρανού πάνω από την γκρίζα συννεφιά

Μάντεψε ποιος πραγματικά είναι αυτός που θα σε κάνει ευτυχισμένη

Μάντεψε πως είναι να περνάς τον χρόνο σου μετρώντας τα λεπτα ένα προς ένα ' μέχρι την στιγμή που θα αντικρίσεις το λιμάνι σου

Μάντεψε τι υπάρχει πίσω από την ραγισμένη καρδιά ενός ερωτευμένου

Τώρα φαντάσου...

Φαντάσου πως είναι να θεωρείς κάποιον άνθρωπο σου, κομμάτι σου

 Φαντάσου να νοιάζεσαι για κάποιον και να βυθίζεσαι για ώρες στις σκέψεις και στα σκοτεινά αισθήματα

Φαντάσου να σε αγγίζουν τα χείλη που κάποτε θεωρούσες δικά σου

Φαντάσου να μπορούσες να μετρήσεις όλα τα αστέρια τ' ουρανού και να ξέρεις ότι καθένα από αυτά αντιστοιχεί σε κάθε σκέψη σου για τον άνθρωπο που θέλεις να αφιερώσεις την υπόλοιπη ζωή σου μαζί του

Τώρα σκέψου,

Σκέψου να είχες την δυνατότητα να τα αποκτήσεις όλα, αν είχες το θάρρος να πάρεις την ζωή στα χέρια σου

Σκέψου πως θα ήταν όλα διαφορετικά αν για κάθε βέλος που ξόδευε ο Έρωτας για να παίξει με την καρδιά σου, γινόσουν όλο και πιο ευάλωτη, όλο και πιο ευαίσθητη

Σκέψου να κρατάς το χαρτάκι με το μυστικό της ευτυχίας και από την μια στιγμή στην άλλη το κάνεις χίλια κομμάτια, γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν αξίζεις να είσαι ευτυχισμένη

Τώρα σκέψου με άλλα μάτια, φαντάσου με μεγαλύτερη ψυχή, μάντεψε με καθαρότερο μυαλό. Είναι όλα φανερά τώρα.

Μάντεψε τα αισθήματά μου για εσένα...

 Γ' Λυκείου

 ‘’ΓΡΑΜΜΑ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ’’

Ήτανε κάποτε μια κόρη όμορφη.

Όμορφη Ελληνίδα με κάλλη αρχαίας θεάς.

Κι ήμουν κι εγώ.

Ένας Τούρκος γιος ενός πασά.

Άνθη γεννιόντουσαν στο διάβα της,

μα τα σκότωναν στο δικό μου.

Έπειτα, μου την επήρανε.

Σε υπόγειο σκοτεινό την έκλεισαν.

Ομορφιά που χάθηκες σε αραχνοΰφαντους ιστούς.

Να της πάρουν τη ζωή προτίμησαν,

παρά στα χέρια μου βασίλισσα να τη δουν.

Εφτά χρόνια έψαχνα.

Άφαντη, σαν ήλιος ανάμεσα σε σύννεφα.

Απόστολος Θεού άραγε με βρήκε;

Στο υπόγειο μου είπε θα τη βρεις.

Κι εγώ έτρεξα.

Έτρεξα να τη βρω και να προλάβω.

Την πήρα στο άλογο καβάλα.

Εκείνο το βράδυ ευτύχησα.

Πλέον ήμασταν μαζί.

Μα οι Έλληνες μας βρήκαν.

Και σε δάσος σκοτεινό μας περικύκλωσαν.

Κρεμάλα διέταξαν για εμένα.

Μα εκείνη την ήθελε γι’ αυτήν.

Μεμιάς το σχοινί ετράβηξε

κι ο καταραμένος ο χαλκάς αγκάλιασε το λαιμό της.

Θεέ μου πόσο τον ζήλευα...

Αν σκότωναν εμένα, 

σφαγή σε σπίτια Ελλήνων θα γινόταν.

Κι αυτή το ήξερε.

Εγώ, γιος ενός Τούρκου πασά.

Κι εκείνη όμορφη Ελληνίδα.

Γιατί τόσο μίσος;

Κι όμως, τους μίσησα όλους.

Τούρκους κι Έλληνες που την πήρανε μακριά μου.

Όμορφος άγγελος που γύρισε στον ουρανό.

Μακάρι να μπορούσα ένα γράμμα να της στείλω.

Ένα γράμμα αγάπης για εκείνη στον παράδεισο...

Αλ3ξάνδρα

 ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΈΝΟΙ ΕΡΑΣΤΈΣ

Σε μια δύσκολη εποχή εν μέσω πανδημίας γεννήθηκε ένας βαθύς έρωτας. Αυτή και αυτός.

Στην αρχή, ήταν ήρεμα και ήσυχα, χωρίς να υπάρχει τόσος φόβος μη τυχόν διασπείροταν ο

ιός. Όμως, στη συνέχεια τα πράγματα χειροτέρεψαν, άρχισε να επιδεινώνεται η πανδημία, με

αποτέλεσμα να αποκλειστούν οι δύο τους στα σπίτια, όπως και όλος ο πληθυσμός φυσικά.

Εντούτοις, φαντάζεστε πως μπορεί να ένιωθαν; Ένιωθαν μοναχικοί παρόλο που είχαν ο

ένας τον άλλον, διότι η επαφή τους ήταν μέσα από μια στείρα οθόνη. Χάθηκε η επαφή

πρόσωπο με πρόσωπο. Σώμα με σώμα. Η επικοινωνία διατηρήθηκε. Δεν έχασαν την

ελπίδα. Δεν τα παράτησαν. Όχι τώρα. Αναρωτιέστε γιατί; Προβληματιστείτε λοιπόν. Μια

λέξη. Συναισθήματα. Και μάλιστα έντονα. Δυσκολίες αλλά επικρατούν τα έντονα

συναισθήματα που σφραγίζουν κ ίσα ίσα ενδυναμώνουν αυτή την ιδιαίτερη σχέση τους.

Παράξενα δεμένοι. Αλλά όμορφα αγαπημένοι. Μια επιθυμία είχαν. Ένα μονάχα φιλί. Τι

ζητούσαν; Κι όμως ήταν κάτι που μπορεί να σκοτώσει την εποχή εκείνη. Άμα το σκεφτείτε

έτσι, ήθελαν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Αλλά είχαν τη δύναμη να μη το κάνουν. Ήταν

απαγορευμένα όλα. Συνεπώς, κι αυτοί ήταν απαγορευμένοι εραστές..

Α. Γ' λυκείου

 

                           ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

 

«Πέτα» , μου είπε

«Πέτα να φύγεις μακριά.

Για ‘μενα μη λογαριάζεις.

Το αντέχω το γκρίζο. Το αντέχω.

Φύγε. Πάνε να φέρεις την ελπίδα.

Λένε δύσκολα τη βρίσκεις

Αλλά εσύ θα τη βρεις. Είσαι έξυπνη.

Πίσω μην κοιτάξεις.

Θα λυγίσεις.

Για αυτό φύγε.»

Και έφυγα. Έτρεξα να ξεφύγω.

Έπρεπε να βρω λέει, «την ελπίδα».

Και που να ψάξω;

Και πώς να πάω;

«Πέτα» μου είπε.

Μα εγώ δεν ήξερα να πετάω.

Και πώς να πετάξω;

Φτερά δεν είχα.

Μου τα είχαν ψαλιδίσει.

«Το αντέχω το γκρίζο. Το αντέχω.»

                                    Ελισάβετ Μ.

ΕΞΗΜΕΡΩΣΗ

Για όλους εκείνους που νιώθουν ενοχές,

Για όλους εκείνους που νιώθουν μοναξιά,

Για όλους εκείνους που νιώθουν ένα χάλι,

Αξίζει μια δόση σιγής,

Αξίζει μια δόση ενός αγαπημένου αρώματος,

Που θα φέρει την ηρεμία,

Που θα εξημερώσει τους άγριους δαίμονες της ψυχής αυτών,

Για την εξυγίανση της ψυχής,

Μια στάλα βροχής,

Μια δόση δροσιάς,

Μια δόση ελευθερίας,

Θα δώσει πνοή σ' αυτούς,

Μια ανάσα.

~Α~

ΟΝΕΙΡΑ

Όνειρα,

Τυφλά όνειρα σε μια εποχή του αγνώστου,

Νέοι εραστές ονειροπολούν,

Για ένα χάδι,

Μια αγκαλιά,

Χωρίς περιορισμούς,

Με καλυμμένη την ομορφιά του προσώπου,

Αυτού,

Αυτής,

Είναι αρκετή μια ματιά,

Για λίγη δόση δύναμης,

Σ' έναν κόσμο απατηλό και σκληρό,

Αρκεί, λοιπόν,

Μια ματιά και ένα χαμόγελο,

Και εδώ καλωσορίζω την ευτυχία.

~Α~